Mol is ereen die van tempo houdt. Als we boodschappen doen, is hij al bij de kassa en ik sta nog in het begin van de winkel bij de groente afdeling. Als we met de honden in het bos lopen, staat hij al bij de auto te wachten, dan moeten Minimolleke en ik nog de helft van de route afleggen. Zo gaat dat bij Mol, niet treuzelen doorgaan, opschieten, geen overdadige woorden eraan vuil maken.
Zo ging het dus ook in het ziekenhuis, gistermiddag om twee uur onder het mes en vanmorgen om tien uur alweer naar huis willen, en mogen van de arts. Soms, heel soms kan ik dat niet bijbenen, zo ook vandaag
Ik had het allemaal heel anders gepland in gedachten. Eerst s,morgens even werken, dan gauw even taart uit de winkel meenemen, dan naar huis en de boel even lekker aan kant maken, en dan naar Mol toe. Maar dat ging dus even anders. Op mijn werk ging de telefoon en daar was Mol.""Ik wil naar huis" was wat hij zei, ik kon "ja maren"" wat ik wou ,Mol ging naar huis!!! Vrienden van ons hebben een zeer groot incasseringsvermogen en flexibiliteit, die hebben Mol dus uit Groningen gehaald. Ik kon namelijk niet weg van mijn werk, en wie rekent daar nou op????
Ik had het wel een beetje kunnen weten zo langzamerhand. Blij ben ik natuurlijk wel he!! Lekker rustig het weekend in en wat het allerbelangrijkste is.....ZONDER PIJN!!!!
prettig weekend allemaal Molleke
